سلام ....ممنون میشم نظرم بدین...

پیش از آن كه پرده فرو افتد

پیش از پژمردن آخرین گل

برآنم كه زندگی كنم

برآنم كه عشق بورزم

برآنم كه باشم...

تا دریابم

تا شگفتی كنم

كه ام؟

كه می توانم باشم

كه می خواهم باشم

عشق بنام عدو پشت در بسته بود

       یک همسر پولدار تقدیم تو باد

       با سبزه گره زدن اگر یافت نشد 

         صدها گره چنار تقدیم تو باد 

                                               جلال الدین

     

  در عجبم از مردمی که خود زیر شلاق ظلم و ستم زندگی می کنند

             و بر حسینی می گریند که  آزادانه زیست !!!!    شریعتی

            ایام سوگواری رو به همه تسلیت میگم ا

                                         ارادتمند شما جلال ملاقایی

         تو رفته ای که بی من تنها سفر کنی

روز پاییزی میلاد تو در یادم هست

یاد م هست یادت نیست
یاد م هست یادت نیست
                                                                      

                                                                            (شهیار قنبری)

            کاش هرگز در محبت شک نبود

...گاه می اندیشم خبر مرگ مرا             از کسی میشنوی روی تو را

کاشکی می دیدم .             شانه بالا زدنت را                  -بی قید-

   و تکان دادن دستت که ،                     -مهم نیست زیاد-

وتکان دادن سر را که ،         -عجیب!!         عاقبت مرد؟

                                                             -افسوس

-کاشکی می دیدم...! 
                              "من به خود می گویم"
          
                                چه کسی باور کرد

                                 جنگل جان مرا

                          آتش عشق تو خاکستر کرد؟؟؟

       ...................................................................
             

     آن روز با تو بودم ،،، امروز بی توام

              آن روز که با تو بودم         بی تو بودم

                             امروز که بی توام..........با توام!!

  پنداشتی ،
             
            چون کوه ، کوه خامش دمسردم؟

            بی درد ، سنگ ساکت بی دردم؟

           -نی ؛ قله ام   بلند ترین قله ی غرور

               اینک درون سینه ی من التهابهاست

          هرگز گمان مبر ، شد خاطرات تلخ فراموشم

           هرچند....نستوه کوه ساکت و سردم   -لیک

                    آتشفشان مرده ی خاموشم... .

              ..................................

           چون راز سر به مهر نهان دارم

           آن شور بخش واژه ی نامت را

           من دره ی عمیق غمم ، در من

           پرواز ده      طنین کلامت را

     من
          پرواز کرده ام         از بامهای دنیا

                                   تا دامهای دنیا

       ای مهربان من         من دوست می دارمت

       چون سبزه های دشت

               چون برگ سبز رنگ درختان نارون

      معیارهای تازه ی زیبایی

                      با قامت بلند تو سنجیده می شود

    زیبایی عجیب تو معیار تازه ایست

        با غربت غریب فراوانش     مانند شعر من

    - این شعر بی قرین    و این تفاخر از سر شوخیست

                   نازنین...............................    .

            ..................................

این عشق ماندنی    این شعر بودنی

                  این لحظه های با تو نشستن سرودنیست

این لحظه های ناب   در لحظه های بی خودی و مستی

                           شعر بلند حافظ از تو شنودنیست

این سر-نه مست باده ، این سر که مست

                          مست دوچشم سیاه توست

اینک به خاک پای تو می سایم

               کاین سر به خاک پای تو با شوق سودنیست

در روزگار هرکه ندزدید مفت باخت

          من نیز می ربایم             اما چه؟

                           بوسه، بوسه از آن لب ربودنیست.                                

              باتشکر از دوست خوبم "میلاد" (گزیده ای از اشعار حمید مصدق)
                                                    بیاد شما....جلال ملاآقایی

                     - رفتی وچشمای خیس تو نشسته تو خیالم

                 بی حضور عاشق تو آتشی رو به زوالم

                 اولش عشقم نبودی ولی تو دلم نشستی

                 با نگاه صادقانت منو از خودم گسستی

                حالا جز دستای گرمت هیچ چیز دیگه نمی خوام

                 دیگه اون شلوغیای بچه گونه رو نمی خوام

                      با طنین آتشین نفست دارم میبینم

                 دارم از آجر مهرت خودمو تازه می چینم

                    که بره به آسمونا اعتقاد استوارم

                تا پرستوها بدونن....گل من دوستت می دارم

                                                 ترانه سرا : "جلال الدین ملاآقایی

در هر حجره چندین مرد در زنجیر

در این زنجیریان یک تن زنش را در تب تاریک بهتانی به ضرب دشنه ای

 کشته است

از این مردان یکی در ظهر تابستان سوزان نان فرزندان خود را بر سر فرزند،به

 خون نان فروش سخت دندانگرد آغشته است

ازاینان چند کس در خلوت یک روز باران ریز بر راه ربا خواری بنشستند

کسانی در سکوت کوچه از دیوار کوتاهی بروی بام می جستند

کسانی نیمه شب در گورهای تازه دندان طلای مردگان را می شکستند

من اما هیچ کس را در شب تاریک وطوفانی نکشتم

من اما راه بر مرد ربا خواری نبستم

من اما نیمه های شب زبامی بر سر بامی نجستم

دراین زنجیریان هستندمردانی که مردار زنان را دوست می دارند

در این زنجیریان هستند مردانی که در رویایشان هر شب زنی در وحشت

مرگ از جگر بر میکشد فریاد

من اما در زنان چیزی نمیابم/گر آن همزاد را روزی نیابم،،،،،،ناگهان

 خاموش،،،،،،

من اما در دل کهسار رویاهای خود جز انعکاس سرد آهنگ صبور این علفهای

 بیابانی،،که می رویندومی پوسندو می خشکندو میریزند،،با چیزی ندارم

هوش

مرا گر خود نبود این دم روزی،شامگاهی،همچو یادی زودو لغزان میگذشتم از

 تراز خاک پست،،

/جرم اینست/

/جرم اینست/